Bellen

Ik besluit een kop koffie te gaan halen in het restaurant. Het is rustig op de afdeling, veel bewoners hebben bezoek en zitten in hun kamer of zijn even de hort op.

Ik zie een bewoonster van een andere afdeling lopen achter haar rollator. Ze kijkt verdrietig. Ik stop even om een praatje te maken. Er valt een papier in een showmap uit haar mandje en ik raap het op voor haar. Het is een telefoonlijst.

Ik vraag hoe het met haar gaat en ze antwoordt dat het niet zo best gaat. Ik zie dat ze moeite heeft met haar tranen tegen te houden. Het begroot me. Ze vertelt dat ze ruzie heeft met haar dochter.

Ze weet niet waarom maar wat ze ervan begrepen heeft is dat ze iets gezegd moet hebben waardoor haar dochter woest is. En ze wil haar dochter bellen maar durft niet.

Haar dochter doet voor haar de was en regelt dingen die ze zelf niet meer kan doen. Ze heeft nu nieuwe bh’s nodig maar zoals ik al zei, ze durft niet te bellen om te vragen of de was nu nog wel gedaan gaat worden en of de dochter mischien twee bh’s voor haar kan halen ….

Ik ben even het luisterend oor. Er wordt van mij geen oplossing verwacht. Ik sta daar met mijn kop koffie in de ene hand en de andere op de schouder van mevrouw. Het hoort bij mijn werk, dit soort dingen. En dat maakt het zo waardevol. Ik ben een gezegend mens dat ik dit mag doen.