Eindpunt

Vier jaar en drie maanden zat ik in een trein die via allerlei omwegen op weg was naar het eindstation. We stonden stil, moesten terug, er ontbraken stukje rail. Sommige hulp maakte dingen niet beter maar beroerder en de verschillende conducteurs hadden allemaal een verschillende kijk op het kaartje wat ik gekocht had.

De wielen werden spontaan vierkant en niet alleen blaadjes op de rail waren een probleem, er lagen hele bomen op het traject naar het eindpunt. Er waren momenten dat ik van plan was om uit te stappen. En toch bleef ik zitten. Ik vloekte, huilde en voelde me bij vlagen wanhopig maar bleef erin vertrouwen dat het goed zou komen.

En nu hoorde ik de machinist omroepen dat het eindstation in zicht is. Nog even en we zijn er. Hij noemt nog even dat we niet moeten vergeten onze persoonlijke bezittingen mee te nemen en ik kijk naar het bagagerek waar al mijn verdriet, woede, wanhoop maar ook mijn liefde liggen.

Ik neem niet alles mee. Een beetje van alle 3 en mijn liefde helemaal. Aandenken aan deze reis. Ze krijgen een plekje in mijn hart. Zodat ik niet vergeet wat een reis het was en ik trots kan zeggen dat ik hem heb afgemaakt.

De eerlijkheid gebiedt me ook om te zeggen dat het bereiken van het laatste station me ook wel een beetje nerveus maakt. Jarenlang bezig geweest om te komen waar ik nu bijna ben en nu pas vraag ik me af wat ik daar in godsnaam ga doen.

Het zal wel goed komen. Straks eerst op zoek naar een terras in de zon en genieten van een kop koffie. Daarna zien we wel weer …. Eindpunt van deze trein.

Lieve musketiers bedankt voor jullie steun, jullie hulp. En sorry voor mijn gemekker bij vlagen, het klagen. Zonder jullie had ik het niet gered. Hou van jullie !