Bijna …
Het is drie uur en de hond wil even naar buiten. Dat geeft niks want ik ben toch vrij komende dag. Na 5 dagen over de A7 naar mijn werkplek is dit wel lekker. En terwijl de hond buiten doet wat ie moet/wil doen, overdenk ik even afgelopen dagen.
Afgelopen vrijdag mijn eindgesprek school en startgesprek examen. Als je aan het eind bent van je opleiding moet je werkbegeleider aangeven of ze je klaar vindt voor het examen. En ik kreeg groen licht! Dus we gaan van 16 mei tot 16 juni de onderdelen afwerken. Op 29 juni krijg ik dan officieel te horen of ik geslaagd ben of niet.
En als dat dan gelukt is mag ik blijven op mijn plekje met een contract van 28 uur in de week. Ik ben eigenlijk een beetje overdonderd door al dit nieuws. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ervan overtuigd dat ik echt weet wat ik aan het doen ben inmiddels. Wat heb ik een hoop geleerd de afgelopen maanden!
Hard gewerkt, uren gestudeerd, gereflecteerd op mijn eigen doen en laten. Weinig sociale dingen buiten de bende van ellende, vrienden bijna niet gezien. Mijn hobby’s op een heel laag pitje. Werken, studeren, slapen en eten. Groeien in doen en laten op werkgebied. Er staan als volwaardige medewerker die ook durft toe te geven dat er weleens wat fout gaat en daarvan wil leren.
Zelfstandige diensten draaien, beslissingen nemen en daarop handelen. Kijken waar mijn kracht ligt en juist niet. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik van mijn werk hou. Ik idealiseer het niet meer want het is gewoon keihard werken. Maar met leuke collega’s zijn de meeste dagen een feestje.
Zou ik het weer doen? Ik denk het niet. Ben ik blij dat ik het gedaan heb? JA! Om op 60 jarige leeftijd een MBO 3 diploma binnen te slepen en daarna gewoon een baan te hebben …
Soms vraag ik me af ” hoe dan?” Straks weer tijd voor andere dingen. Koffie drinken met mensen die ik al te lang niet gesproken heb. Camera afstoffen. Financieel meer ruimte (want ook daar komt een finishlijn in zicht). Ik ben niet vaak trots op mezelf maar nu misschien wel een beetje.
Ik ben er bijna ….
