April doet wat ie wil …
Het is zo’n maand waarin micro rampen zich opstellen in rijen van 3. Het is allemaal niet levensbedreigend of zo maar het maakt wel dat de rek er op bepaalde momenten even uit is.
Auto’s die de geest geven, rare weken waarin de ene week je niks op de agenda hebt en de volgende denkt “schiet mij maar lek”. De tegenvaller begin april waar de eindstreep slechts een tussenstand bleek te zijn.
De potjes op vensterbank die maar geen resultaat opleveren, onkruid wat tegen de klippen omhoog groeit (dat dan weer wel). Gerard Joling zou zeggen dat ie er de kracht niet meer voor heeft. Nu kan ik niet zingen en ben ik niet in de situatie dat ik gewoon even 2 weken niks kan doen dus we gaan door.
En ik denk dat ik mijn voornemen om beter op te komen voor mezelf maar eens ten uitvoer ga brengen. Er zijn een paar dingen waar ik wel klaar mee ben en de tijd van vragen hoe hoog als iemand zegt dat ik moet springen is voorbij. Dan weten jullie dat even.
Heb je alleen maar wat te klagen dan Jet? Zeker niet! Ik vind mijn werk nog steeds erg leuk, ik ga vanavond uit eten met een groep leuke collega’s van mijn eerste afdeling. De musketiers vinden me nog steeds lief ondanks mijn gezeur. De zon schijnt, er is koffie! En de wetenschap dat het echt ooit beter wordt houdt me op de been. Ze krijgen mij er niet onder.
Fijne dinsdag allemaal!
