Oorverdovend

We naderen volgende maand de volgende mijlpaal, 4 jaar zonder je. Het zou moeten wennen maar dat doet het niet. Het voelt alleen maar zwaarder in deze tijd.

Het komt door het weer, ik hou nog steeds niet van de winter. Het komt door de laatste loodjes die echt zwaar zijn. Ik ben in de afgelopen 4 jaar 10 jaar ouder geworden.

Ik zie het aan mijn gezicht, ik voel het aan mijn lichaam. En ik baal ervan. Maar op dit moment kan ik er weinig aan doen. Ik studeer om mijn diploma te halen, ik doe mijn best om alle ballen hoog te houden.

En ik zou er heel wat voor over hebben als ik gewoon even met je kon bellen. Je even vasthouden en je horen zegen “het komt wel goed Henri”. Dat komt het ook wel, dat weet ik.

Maar de stilte went niet. In gedachten ben ik nog steeds met je verbonden en gaat er geen dag voorbij dat ik niet even aan je denk. Soms ben ik zo boos.

Dat jij op die dag gewoon overleed, dat ik niet thuis was. Dat de jongens het mee hebben moeten maken, dat ik onze dochter dat intense verdriet zag hebben.

Maar ik mis je ook als ik een nieuwe jas heb gekregen en hem aan je wil showen. Je had het niks gevonden denk ik want je was nogal conservatief in veel dingen. Of als ik naar de kapper ben geweest …

Het leven is niet verkeerd, begrijp me goed. Vanaf morgen 3 late diensten. Zondag eten met de kinderen. Patat op het menu. Leuke plannen voor de zomer.

Ik red me wel maar het klopt dat leven altijd een beetje grijzer blijft als je iemand verliest die een deel van je hart was. Morgen voelt het weer anders maar nu is de stilte even oorverdovend.