Verlost

Ik las in de werkmail dat een mevrouw waar ik anderhalf voor heb mogen zorgen overleden is. De tijd dat ik haar gekend heb was ze 90 % van de tijd boos. Boos op de zorg, boos op het leven. Geen familie, geen kinderen. Niks om naar uit te kijken behalve de dood. Een dwalende ziel opgesloten in een lichaam wat maar niet opgaf.

Bewoners op de afdeling overleden en ze zag ze vertrekken. Ze gaf aan dat ze jaloers was op hen die het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld hadden. En we begrepen haar. Nu zou ik liegen als ik zei dat ze me niet op de zenuwen kon werken. Er waren momenten dat ik haar kamer verliet omdat ze over mijn grenzen ging. En ik vol bewondering keek naar collega’s die rustig en kalm bleven onder haar tirades.

Ik ging gisteren mijn laatste eer bewijzen aan haar. Ze lag in bed, een koelinstallatie eronder. De bonte sprei opgevouwen op een tafeltje. Dat moest zo liggen en niet anders als je het bed opmaakte. De tv waarop ze schaatsen keek en actualiteitenprogramma’s. Een kamer vol herinneringen aan een mw die op 98 jarige leeftijd eindelijk mocht gaan.

Ik stond even naast haar en ik zag een gezichtsuitdrukking die ik nog nooit gezien had bij haar. Een ontspannen gezicht met een zweem van een glimlach. Verlost van het leven. De dood kan een zegen zijn. Ik legde mijn hand op de hare en zei ” dag mevrouw ….”. Het is meer dan goed zo.