#ikzorg

Tweede kerstdag. Halve dienst op een afdeling die ik niet ken. Daarna naar eigen afdeling. Bewoners die overprikkeld zijn. Helpen op de buurafdeling waar ook iemand staat die er nog nooit gewerkt heeft. Ik geef toe, het was geen fijne werkdag. Nee dat was het niet.

Meestal voel ik een bepaalde energie in mijn lijf na een werkdag. Want werken kost brandstof maar levert ook wat op aan geestelijke voeding. En regelmatig kijk ik tijdens een dienst op de klok en denk “huh zo laat al?” Gisteren leek de klok stil te staan.

Ook dat is de zorg. Ploeteren totdat je bij de eindstreep bent. Schuiven met mensen in roosters om de gaten opgevuld te krijgen. Telefoontjes krijgen dat degene die op therapeutische basis een paar uur zouden komen werken toch niet komen.

Aanschuiven voor mini kerstdiner en twee keer weggeroepen worden omdat familie van bewoners direct willen dat je komt helpen om hun moeder/vader in bed te leggen. Allemaal met goede reden maar ik kan jullie uit ervaring vertellen dat koude aardappelkroketten niet echt te nassen zijn.

Overleggen met collega’s wie wat doet. Je als een kat in een vreemd pakhuis voelen. En dan om 23 uur (half uur later dan de bedoeling was) in de auto ploffen en denken “waarom doe ik dit?” Een baan bij een tankstation achter de kassa lijkt op zulke momenten de hemel op aarde.

Maar ik weet nu al, over 3 dagen ga ik gewoon weer. #ikzorg